Melancholy of a Helpless Moron

Take me away to your secret garden,

Where dreams and fantasies come true;

Take me ’til we reach rainbow’s haven,

Far away we go, just me and you…

Take away the frown in my face,

Wipe my tears and blow them away;

Take away the sadness and its trace,

Replace it with smiles and let them stay…

Spread your magic, oh butterfly wings,

Let your colors shine in my darkest corners;

Across the long border, my heart sings,

It’ll feel your warmth as it searches for covers…

Hold me close and take me to forever,

No matter how far, as long as we are together…

Hindi ko namalayang nagdilim na naman ang langit,
Maya-maya lang siguro’y huhulagpos na ang ulan;
Hinahanap ang buwan at ang mga bitwing marikit,
Nawala ng tuluyan na parang sa kupas na larawan…
Sa isang madilim na kalsada’y inaagusan na ng luha,
Na tila ang kanyang kahapo’y inagos na sa siphayo;
Magpapalakad-lakad sa baha ng kawalang pag-asa,
Na parang sumuko na sa masamang biro ng mundo…
Ngunit di man inasahan, araw di’y sa kanya’y sisilip,
Hahawiin ang pangamba’t isasantabi ang alinlangan;
Nabasa man sa ula’y sa dulo’y maaari ng maidlip,
Kalakip ang mga ngiti matapos ang pagtahan…
Ngayong gabi, hayaan mong sabihin ko ang saloobin,
Sa hampas ng ula’y binigyang kulay mo ang papawirin…